آوازهای ش ک س ت ه...ناصحم گفت به جز غم چه هنر دارد عشق؟/گفتم اي خواجه ي عاقل هنري بهتر از اين؟"حافظ"
خدای من ! اگر دنیا فقط فرصتی بود تا با تو سخن بگویم به تو بیاندیشم صدایت بزنم و تو بشنوی ام کافی بود اما غرق فراوانی است وباران مهربانی یکریز می بارد ومن مانند پرندگان آبی سر از پا نمی شناسم
اشکم شوق است ودردم اشتیاق وهمه جا لبخند نگاه توست که مرا همواره می نگرد . آه خدایم دوستت دارم ...
این درختان بسیار بلند
این کوچه باریک
خلوت
چقدر برایم آشناست
هر روز چندین بار
از اینجا می گذرم
کسانی که می آیند
و کسانی که می روند
ودرهایی که به هم می خورند
و سایه هایی که به کوچه می ریزند
.....
نه !... نه !
تو نیستی
نا امید نیستم
شاید فردا
با طلوع پروانه ها
غروب سنجاقک ها
و آدم هایی که نمی گذرند
ببینمت
در جستجوی تو ام
و می دانم روزی در جستجویت
گم خواهم شد
آنوقت هیچ کس به من نخواهد اندیشید
و پیدایم نخواهد کرد
......
این درختا ن بسیار بلند
این کوجه باریک ...
میان یک سپیده دم
که شب نمانده است
و خویش را به یک طلوع
به روبرو
کشانده است
بکوب خانه ی مرا
بزن بزن در امید را
نوید را
مرا بخوان
مرا بخوان
صدا
صدا
صدا بزن
ببر مرا
مرا ببر
به دورتر
به دورها
به روزها
به روشنی
به ناکجا
به عاشقی
به سادگی
به فرصت سپیده ها
به آسمان
و دورتر
به بیکران
و دورتر
به بی نشان
و دورتر
به آب ها
سحاب ها
شها ب ها
ودورتر
و دورتر
و دورتر...
میان یک سپیده دم
که شب نماندهاست
وخویش را به یک طلوع
به روبرو
کشانده است
ببر مرا
مرا ببر
ببر که از همیشه خسته ام
ببر که از امید ها
گسسته ام
ببر که بی شکیب گشته ام
در این تراکم غریب
قریب گشته ام
مرا ببر
ببر مرا
ببر که دل شکسته ام
ببر که خسته
خسته
خسته ام
"نه بسته کس به من دلی
نه بسته ام به کس دلی
چو تخته پاره ها به موج
رها
رها
رها دلی "
چه حاصلی ؟
چه فرصتی ؟
جه باطلی؟
چه ماندنی؟
چه خواندنی؟
میان یک سپیده دم
که شب نمانده است
و خویش را به یک طلوع
به روبرو
کشانده است
بکوب حلقه ی درم
بیا برم
بزن چو آفتاب
بر سرم
به ترک اسب خود مرا
سوار کن نمان
نمان
نمان
شتاب کن
شتاب تر
خراب کن
خراب تر
به فرصت کمی
به اندکی
بگیر هستی مرا
بگیر دست من دمی
از عالمی
عبور کن
عبورتر
گذر کن از سراب ها
گذر کن از حجاب ها
گذر کن از هرانچه اندک است
گذ رکن ار هر انچه بندگی است
گذر کن از هر آنچه بودن است
نبودن است
ستودن است
و زندگی است
گذر کن از قرار ها
گذر کن از مزار ها
گذارها
بیا
بیا
نمان
نمان
ببر
ببر
به آسمان
به کهکشان
به بیکران
به بی نشان
فقط بیا
فقط بیا
فقط ببر
فقط ببر
ببر
ببر
...
به نام خدا و تبریک سال نو به تمام عزیزان هنرمند.
ابیاتی از مثنوی را هدیه ی چشمان تر عاشقانی می کنم که با دلی درد مند خدای خویش را بر لب دارند.
فراخواندنی که به قول مولانا عین پاسخ است...
آن یکی الله می گفتی شبی
تا که شیرین می شد از ذکرش لبی
گفت: شیطان آخر ای بسیار گو
این همه الله را ، لبیک کو؟
می نیاید یک جواب از پیشِ تخت
چند الله می زنی با روی سخت؟
او شکسته دل شد و بنهاد سَر
دید در خواب او خَضِر را در خُضَر
گفت: هین از ذکر چون وامانده ای
چون پشیمانی از آن کِش خوانده ای؟
گفت: لبیکم نمی آید جواب
زان همی ترسم که باشد ردّ باب
گفت: آن الله تو لبیک ماست
وآن نیاز و درد و سوزت پیک ماست
گفت: آن الله تو لبیک ماست
وآن نیاز و درد و سوزت پیک ماست
گفت: آن الله تو لبیک ماست
وآن نیاز و درد و سوزت پیک ماست
گفت: آن الله تو لبیک ماست
وان نیاز و درد و سوزت پیک ماست
ترس و عشق تو کمند لطف ماست
زیر هر یا ربّ تو لبیک هاست
جان جاهل زین دعا جز دور نیست
زان که یا رب گفتنش دستور نیست
بر دهان و بر دلش قفل است و بند
تا ننالد با خدا وقت گزند
داد مر فرعون را صد ملک و جلال
تا بکرد او دعوی عز و جلال
در همه عمرش ندید او دردسر
تا ننالد سوی حق آن بد گهر
داد او را جمله ملکِ این جهان
حق ندادش درد و رنج و اندهان
درد آمد بهتر از ملکِ جهان
تا بخوانی مر خدا را در نهان
خواندن بی درد از افسردگیست
خواندن با درد از دل بُردگیست
........................................
........................................
می دهند افیون به مرد ریشمند
تا که پیکان از تنش بیرون کنند
پس به هر فکری که دل خود می سپرد
از تو چیزی در نهان خواهند برد
پس بدان مشغول شو کان بهتر است
تا زتو چیزی برد کان کهتر است
مولوی
ای عزیز! دنیا گنج است و مار
عده ای با گنج بازی می کنند و عده ای با مار
البته آن که با ماربازی می کند به زهر آن دل بباید داد..
شمس تبریزی
به خدا عشق به رسوا شدنش مي ارزد
و به مجنون و به لیلا شدنش مي ارزد
دفتر قلب مرا واكن و نامي بنويس
سند عشق به امضا شدنش مي ارزد
گرچه من تجربه اي از نرسيدن هايم
كوشش رود به دريا شدنش مي ارزد
كيستم؟ آتش سردي كه هنوز
حتم دارد كه به احيا شدنش مي ارزد
دل من در سبدي عشق به نيل تو سپرد
نگهش دار ، به موسي شدنش مي ارزد
نیایش واره...
خدای من، تمام من بی نظیر دوست !
می توانم احساس کنم بندگانت را چقدر و چگونه دوست داری.
می توانم سر بر خاک سرد بگذارم و ذست گرمت را بر سر احساس کنم .
کودکانه پای بر زمین بکوبم بهانه بگیرمت و بگریم.
عزیز من ! تمام باور من ! خدای من !دوستت دارم به روشنی آفتاب،که بالاتر به زلالی آب ، که زلال تر به مهربانی مادر ، که مهربانتر به تراوت طبیعت ،که عجیب تر.
دوستت دارم و در این درد سرای زندگی امیدم که آخرین و بالاترین آن به توست. می دانم بندگانت را چقدر دوست داری ،
حتی گمکردگان راه را تا شاید به راهی که به تو ختم می شود
دست یابند .
اشک هایم گواه صادق قلب من است و فضای دلم که از مهرت آکنده .
خدای من، تواناترین! چه باک اگر ناتوانی بر انگیرد بر دوستدارانت.
هیچ گاه و در هیچ حال اینگونه دلخواهت نبوده ام
این شیدایی ، تنها تو می دانی چقدر واقعی و چه بهایی دارد.
امیدم ! دلم برای توست و برای عشق به بندگانت ، بندگانی که بهترین و دلسوز ترینند ، پروانه ترین ، داناترین ،منصف ترین و آگاه ترین.
خدایا ! دنیایت زیباست و پرتوی اندک از زیبایی ات.
خدایا! توانایی بندگانت از تفکر ، دانش و ایمان همه و همه اندک است تا بهترین مسیر زندگی را طی کنند و مسائل را حلال باشند
و دقیقا همین جاست ،یاری ات فرض و ضروری است …
خدای من ! تمام هستی من ، دوست من ، همیشه یارم باش .
قرار و دار و ندارم ! بی تو زندگی روستایی خاموش و گرفتار در مه است ، شهری بی فروغ و در یایی همیشه طوفانی که امیدی به آرامش نیست ، آرامم باش …
